Porady Socjalizacja i szkolenie szczeniąt

Szczeniak SAM W DOMU

Materiał opracowany na listę Kliker przez Barbarę Wałdoch , według książki Stevena Lindsay'a 'Handbook of applied dog behaviour and training', cześć I.

"Zostawianie szczeniaka samego"

Prowadzono doświadczenia nad piszczeniem bardzo młodych szczeniąt zostawionych samych. Najmniej efektywne w '?pocieszaniu?' ich okazało się jedzenie, w tym jakieś nowe jedzenie miało lepszy efekt, niż znane jedzenie lub kości. W przypadku zostawionych psu zabawek, najlepszy efekt miały miękkie zabawki, wypchane pluszowe i ręcznik. Twarde zabawki gumowe nie dały żadnych wyników ( szczenię piszczało tak samo). Zabranie miękkich zabawek powodowało jeszcze większe piszczenie ( tylko trochę mniejsze ) niż zabranie matki od szczeniaka. Zaobserwowano mała różnice w reakcji na matkę, w porównaniu do innego, nieznanego psa. Największy efekt ( lepszy nawet niż kontakt z matką ) miał kontakt z człowiekiem ( aktywny kontakt lepszy efekt, ale pasywny kontakt tez miał dobre efekty ). Dobre efekty dawało lustro w klatce ze szczeniakiem.

Sposób w jaki przyzwyczaimy szczeniaka do zostawania samemu jest bardzo istotny, gdyż ma wpływ na jego późniejsze reakcje w tej sytuacji.

• Należy przyzwyczajać szczenię stopniowo do ograniczenia jego wolności i do zostawania samemu. Jakieś dramatyczne sytuacje, zbyt długie zostawianie psa, zbyt drastyczna izolacja, zbytnie rozpieszczanie psa, wylewne pożegnania itp., mogą się przyczynić do powstania później problemów z zostawaniem.
• Nie jest dobrze zostawiać szczeniaka na noc w odosobnionym pomieszczeniu ( np. w piwnicy, w łazience ) i pozwalać mu piszczeć do wyczerpania sił. Może to uwrażliwić szczenię na zostawanie samemu później (separation anxiety).
• Szczenię lepiej zostawiać w znajomym dla niego miejscu. Wczesne zostawianie szczeniaka powiązane ze strachem dla niego, może spowodować zbytnie szczekanie, niszczenie przedmiotów, lub załatwianie się w domu.
• Oswajanie szczeniaka z samotnością stopniowo, pozwoli mu się przyzwyczaić i nauczyć akceptacji zostawania samemu, kiedy to konieczne.
• Karanie psa obawiającego się zostawać samemu pogarsza sytuacje i zwiększa jego obawy.
• Zamknięcie takiego psa do klatki też pogarsza sprawę.
• Szczenięta mające więcej wolności, reagują słabiej na zostawanie samotnie.
• Szczekanie i piszczenie najlepiej kontrolować nagradzając ciche zachowanie i przyzwyczajać psa stopniowo do zostawiania.
• Jeżeli się psa karze za hałasowanie, to szczekanie może się prze kierunkować na inne, gorsze rzeczy, jak załatwianie się w domu, czy niszczenie wszystkiego.

Szczenięta wilków są zostawiane nawet na długi okres czasu, już w wieku 3-4 tygodni. Mniej więcej w tym czasie zaczynają wyłazić z nory, ale szybko uciekają z powrotem, gdy coś je przestraszy. W miarę dojrzewania, szczeniak odchodzi coraz dalej od nory i zapoznaje się z okolica. Odbywa się to w towarzystwie innych szczeniąt i '?opiekuna?' (młodego wilka). Nora zostaje całkiem opuszczona w wieku 10-12 tygodni. Tak wiec szczenięta wilka uczą się samodzielności bardzo stopniowo, przez kilka tygodni. Mają czas powoli utworzyć nowe związki socjalne, z jak najmniejszym stresem.

Szczenięta psie mają inną sytuację. Zwykle zmiany są nagłe, nie stopniowe. 
Szczeniaki są zabrane ze znajomego środowiska i umieszczone nagle w nowym. 
W dodatku odbywa się to często w sposób bardzo stresujący dla szczeniaka. 
Umieszcza się go nagle samego w klatce, w odizolowanej części domu, gdzie piszczy bez końca. Niektórzy właściciele jeszcze szczeniaka karzą za hałasowanie. To wszystko może mieć wpływ na rozwój problemów z zostawaniem samemu u podatnych szczeniąt. Jeżeli głównymi metodami kontroli szczeniaka jest zbytnie karanie i izolacja, wynikiem jest nadmierne uzależnienie psa od właściciela, wyuczone poczucie beznadziejności i problemy z samotnością.
Mały wilczek przechodzi do nowego życia z pewnością siebie, mając kontrolę nad środowiskiem i nad tym, co się z nim samym dzieje. 
Szczeniak psi robi się coraz bardziej uzależniony od właściciela. Jeżeli dostaje wszystko "za darmo", bez względu na to, co robi, uzależnia się w niepożądany i nadmierny sposób i odbiera sytuacje jako beznadziejną (wszystko się dzieje bez jego udziału).

Z tego możemy wyciągnąć wniosek, że powinniśmy przyzwyczajać szczenięta do samotności powoli i stopniowo oraz wymagać od nich czegoś w zamian za coś.
Dawanie szczeniakowi wszystkiego "za nic" nie jest dla niego dobre!